ladyguin.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    eXTReMe Tracker
     
     
     
     
     
    Ik ben nu eenmaal dol op hartjes...of op alles wat hartjes vormt ♥♥♥
                  
    Lees meer...   (2 reacties)
                                                                                                                                                                                    
            
    Lees meer...   (9 reacties)
     
     
    Zoals gewoonlijk was ik weer vroeg wakker geworden, me vaag bewust van de dingen waar ik zelfs ´s nachts mee lag te worstelen. Ik kon die dingen niet benoemen, maar wist dat ze aan het werk geweest moesten zijn die nacht. Ik maakte een kop cappucino uit een zakje. Daarvoor moest ik eerst een miniscuul pannetje water opzetten en aan de kook brengen. Een waterketel zat niet in het sobere appartement-assortiment. In de tussentijd sloop ik op mijn tenen naar het toilet om te plassen en mijn haar bij elkaar te binden. Ik keek lang in de spiegel en zag dat mijn jeugd nu voorgoed verdwenen was. Mijn buikje begon steeds vaker en standvastiger te weigeren, ondanks hard werken in het nieuwe huis wat op mij lag te wachten en het daarmee gepaard gaande minder eten en snoepen, platter te worden.Terug in het minikeukentje gooide ik het kokende water op het poeder in de glazen mok en keek wederom verrast naar de chemische reactie die daarna plaatsvond. Er ontstond een soort cremalaag op de koffie , die zo dik was dat je er in kon happen, bijten bijna. Ik werd  misselijk van zoiets diks door mijn keelgat en schepte die schuimige centimeters er steevast af. Hetgeen overbleef, was goed te drinken. Ik maakte nog snel een beschuitje met Brie, pakte mijn boek, pen en sigaretten. Alhoewel ik dit allemaal in stilte voor elkaar had weten te krijgen, moest nu het lamellengordijn open wilde ik me op het balkon kunnen installeren. Mijn twee, nog een tikkeltje verbrande, rozige en in onschuld badende kinderen morden wat...maar sliepen gelukkig door het optrekgeraas heen. In een diepe, diepe slaap....zich gelukkig niet bewust van wat mij niet ...of juist wel bezighield. Nou...madam zat eindelijk ...ik las in het boek maar kon me niet goed concentreren. Het groen van de Oleanders werd steeds feller groen naarmate de zon aan kracht won en de wind lispelde in de Yucca´s die nog steeds prijkten met hun wonderbaarlijke bloementoortsen. Alhoewel het toch al zo´n twintig graden moest zijn geweest, had ik het fris, zat met een zwart vestje aan, een handdoek om mijn middel geslagen.Mijn voeten werden gevoelloos op de koude witte balkontegels. De mediterane kleuren van het zwembadterras en het blauw van de lucht, stemden me vrolijk maar toch ook melancholiek. Dat kwam ook door de uitgeademde sfeer van het boek dat ik las. Mijn jongste zei mij dikwijls dat ik in het verleden leef. Zelf vond ik dat best meevallen, tot ik deze passage las:
    Personage Bikker beweert:
    " Weet je wat het is met het lijden van Jezus? Dat mensen denken dat daardoor hun lijden ook zin heeft, wat pijnigt, dat reinigt. "
    " Dat klopt toch ? , vroeg Goof twijfelend. Hij deed zijn zwarte bril af.
    " Jij gelooft dat het lijden van onschuldigen ergens goed voor is?
    " Nee," hij dacht even na en zei: "nou, misschien."
    " Waarvoor dan?" " Dat weten we niet," zei Goof zonder op te kijken. " Zoiets kan louterend werken als je hele familie uitgemoord wordt. Een geluk bij een ongeluk. Iedereen die je liefhad is dood, maar je hebt er een grote, innerlijke groei voor teruggekregen - dacht je dat? Nabestaanden van slachtoffers van rampen en oorlogen plegen vaak zelfmoord van pure levensvreugde, dat is bekend." Ik had door willen gaan en zeggen: mijn beste vriend is bij een ongeluk om het leven gekomen, op een steenworp afstand van het huis waar we woonden. We zijn zes jaar verder. Ergens goed voor? Innerlijke groei? Niets van gemerkt. Maar de woorden stokten in mijn keel.
    Bikker stond op en stapelde de vuile borden op: " Tijd voor een borrel." Goof en ik bleven achter in de salon.
    "Wat zoek jij?" vroeg Goof.
    "Sommige reizen om ergens naar toe te gaan en anderen om ergens vandaan te komen." 
    " Dus ik moet vragen: waar vlucht je voor?"
    "Nergens voor." Bikker kwam terug met een fles jenever en drie glaasjes. Hij had ons blijkbaar gehoord, want hij zei: " Natuurlijk ben jij op de vlucht. Voor onheil dat reeds geschied is."

    Daar moest ik even over nadenken...Ben ik er ook zo eentje? Een naar, dof gevoel bekroop me....
    Later in het boek komt er nog een best wel indrukwekkende begrafenis beschrijving waarin alle kinders van de overledene iets zeggen over hun vader, wat hij voor hen betekende en wat het betekent nu vader is weggevallen.
     
    De dochter, wiens talent om op onnavolgbare wijze klavecimbel te spelen door de vader is ontdekt, aangeboord en welke haar krankzinnig heeft gemaakt, speelt voor het laatst wat ze ooit voor het eerst voor hem speelde: Een stuk van Sweelinck: Mein junges Leben hat ein End. De hoofdpersoon hoort haar, waarschijnlijk als enige door de open deuren van het blaghok, niet Paa, paa, paa maar mama, mama, mama meezingen....
     
    Dat rare, doffe gevoel dat ik kreeg....ik wist niet waar het precies vandaan kwam. Misschien ontstaat het wel omdat je door het boek al in een andere wereld wordt getrokken en je zit als je op vakantie bent, ook nog eens in een andere, je omringende wereld. Je innerlijke wereld raakt verstoord lijkt het wel..... Maar misschien kies ik wel gewoon de verkeerde vakantieboeken uit :)) Begeerte heeft ons aangeraakt van Bert Natter


    Lees meer...
    Hoe verzin je het @_@? Zo´n lied bedoel ik.....
     
    Lees meer...   (6 reacties)
    Grmph..... ´t zonnetje gaat natuurlijk nèt weer schijnen als iedereen aan het werk moet :(
    Nog snel even een glimps opvangen......
     
                           
     
     
     
                                    
     
     
    Lees meer...   (12 reacties)
     
    Ik hoef maar twee kindertjes op te halen bij school. Het is een stralige dag. Ik wandel door de deftige buurt en geniet van de prachtige tuinen. Je kunt echt wel zien dat er hier heel wat  tuinen door hoveniersbedrijfjes verzorgd worden. Alle perkjes pralen, de rozen regenen, bijzondere bomen pronken je tegemoet... het is er prachtig. Net als de huizen. Maar die huizen lijken altijd leeg. ´s Avonds komen die huizen pas weer tot leven. Ik werk in een buurt waar dikwijls beide ouders werken om al die zaken te kunnen bekostigen. Ondertussen vinden hun kinders veilig- en gezelligheid bij mij en vele andere medewerkers in de kinderopvang.
     
    Vandaag haal ik Alex en Abeltje op. Twee totaal van elkaar verschillende jongetjes. Alex heeft een heel open, blij gezichtje, twee grote intens blauwe kiekers en halflang, blonderdanblond haar met een paar slagen erin die al net zo blij opwippen. Alex kletst en kwekt aan een stuk door totdat je oren ervan tuiten. Een fris en fruitig hollandsgloriemannetje. Abeltje is een heeeeel ander kind, bangig, nerveus. Hij ziet er altijd een beetje smoezelig uit, net alsof ie met kleren en al uit bed gerold is. Hij kijkt naar de grond in plaats van naar de wereld. Ook hij kletst aan een stuk door maar zo zachtjes dat je er niks van verstaat, een soort monotoon gebrabbel is het.... Terwijl Alex op zijn kleine sandaaltjes stevig doorstapt....sjokt Abel voort...Je hoort de zolen, alsof iemand  zwemvliezen aan heeft, op de stoep flappen. Motorisch is het bij het lieve jochie ook niet helemaal je van hèt. De communicatie loopt elke keer weer wonderlijk... Abeltje zorgt met zijn gebrabbel voor een soort grondtoon. Het maakt niet uit wat ik of Alex erop antwoorden.... Abel gaat gewoon stug door zonder interactie te verwachten ...In het begin probeerde ik het nog te stroomlijnen, er een soort van gesprekje van te maken...zonder succes dus. De twee totaal van elkaar verschillende verhalen weven en dansen zich een weg naar de BSO en ik loop er als een soort lange buffer tussen....Ik luister maar gewoon.
     
    Alex Huppelt alvast vooruit en wacht netjes bij het oversteekpunt en pakt mijn handje. Juf.... juf.... gisteren hè....nou juf gisteren heeft ´t heeeeeeeeeeeeeeel errug ongeweert....Ik vraag wat heeft ´t Alex?... grote blauwe kijkers staren naar boven.... Nou ongeweert...hij blijft erbij. Ik loop verder met een big smile.... de jongens rollen....de één de donder, de ander, struikelend over zijn eigen voetjes, de bliksem spelend naar de toegangspoort van hun gezinsvervangende uurtjes....
    Lees meer...   (1 reactie)
    Ik had zooooooooooooo´n zin om naar het centrum te gaan om schoenen te kopen.... Toch maar gekozen voor een wat goedkopere maar ook wel stoere narcistische aanval :p....Ik vond het wel eng om te doen maar vind ze mooi geworden...
    en u?
     
    Fladder, fladder
     
     




     
    Lees meer...   (45 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl