ladyguin.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    eXTReMe Tracker
     
     
     
     
     
    So you're in love, that's so good for you
    Live it up girl 'cause it never lasts too long
    It's heaven for now, but not for long
    It's gonna hurt you
    It's gonna make you feel so bad

    Once I could love, I could trust, I could not doubt
    But that was just about the worst thing that I could do
    It was just about the worst thing that I could do

    Maybe not now, but it won't take long
    Before it's gonna hurt you
    And truly do you some harm

    Once I was open, could hope, I had no doubt
    But that was the worst thing that I could do
    It was just about the worst thing that I could do

    Once I came close to that most elusive fire
    Burning with hopeless love and desire
    But it was just about the worst thing that I could do
    It was just about the worst thing I could do

    En el pasado que estuve ciega como tu
    Atrapada y perdida, como tu
    Embelesada y suspendida en mi jaula de plata
    Esos recuerdos me accompanaran toda la vida

    (in the past I was blind as you,
    Trapped and lost like you with no escape
    Suspended in my silver cage
    These memories will remain with you forever.)
    Lees meer...   (2 reacties)
    Gratis je jeep parkeren bij AH.... maar om je kerstboodschapjes te bemachtigen moest ik wel m´n zwemvliezen aantrekken.... sjees... foto´s in reactieveld ivm met nog steeds géén dialoog met webpage dialog
    Lees meer...   (3 reacties)
    Ik kan nog steeds geen foto´s op mijn blog krijgen...wel tjoepjes. Irritant! Er zijn meer mensen die er nog steeds last van hebben. Ik ben gold member en heb pas 21% verbruikt van ´t totaal. Die moderator ligt volgens mij van onze centjes lkkr op z´n luie reet op Curacao ofzo terwijl ik zit te"stressen" hier....:(
    Lees meer...   (2 reacties)
    Ik heb al zo weinig blog-inspiratie maar nu kan ik ook al een paar dagen geen foto´s uploaden. Ik zag dat er ook andere mensen problemen mee hebben/hadden. Ook dat het vanzelf weer over gaat. Tot die tijd (dit jaar nog? ;) is het hier donker, saai en stil, snif
     
    Nou dan ook maar een lkkr somber schrijfsel. Dan bedenkt u er zelf maar eens keertje een plaatje bij
     

    Ik kan het ook niet helpen

    Je hebt niet veel zelf in de hand

    Mijn blik is afstandelijk, koud en grijs

    Zwerft steeds weg naar vervlogen tijden
     
    Mijn warme zachte zoenlippen

    Al maanden niet gebruikt

    Mijn huid onaangeroerd

    Mijn hart onaangeraakt
     
    Gelukkig bedenken mijn hersenen vanzelf,

    en ook nog voor niks 

    ontsnappings-  en  vluchtpogingen

    en kleuren zo mijn dagen…..
     
    Kers
    Lees meer...   (4 reacties)
     
     
    Nou... nog nèt niet agressief maar ....djees…wat ben ik opgefokt. Ik zou een vrij weekend hebben en alhoewel ik zielsveel van mijn bloedjes houd… haat ik het als dat ineens in de soep loopt… Dan is die er en dan wipt die langs om  schoon trainingsgoed te halen of één of ander zeiktasje of bijpassend riempje voor de stapoutfit… en ondertussen worden de kasten even leeggevroten want paps is niet zo scheutig met suikergoed en snacks…Tja.. ik wilde rust, lui zijn, de vaat kunnen laten staan en eten wat en wanneer ik daar behoefte aan had. Getsie… en dan moet ik ineens weer van alles…ook boodschappen doen… Ik race met mijn japje naar apje en natuurlijk stuit ik op omleidingen en halfdooien die nog wel kunnen autorijden maar vraag me niet hoe…grrrrrrrrrrrr

    Elke week weer datzelfde rondje  door de winkel , bonusaanbiedingen afspeurend, tegen de enkels aangereden worden door ook nooit eens sorry zeggende kakwijven van de Hoogkamp. Er zijn jengelende kinderen die om snoep en nu ook om kleine maar niet verantwoorde chocoladelettertjes,  dreinen, er is weer dozentekort en als mijn boodschappenwagentje weer eens overstroomt, besluit natuurlijk net het scharreleierdoosje om eruit te kieperen…Ja …hij gaat lekkerrrrrrrrrrrrr. Mijn toch al slechte humeur, stevent af op een absoluut diepterecord. Maar er zit nog een klap op de vuurpijl aan te komen. Hoe kon het ook anders? Het ongeluk komt om één of andere duistere reden, nooit alleen! Als je afgerekend hebt , de hele zooi uit de schappen , in en weer uit je boodschappenwagentje hebt gehaald om het op de band te plempen en dan de hele bups weer in je boodschappenwagentje hebt gepropt om naar de lift te gaan waarmee je de parkeergarage bereikt….  de liftdeuren gaan bevrijdend open… is daar natuuuurlijk weer zo´n randdebiel die als eerste instapt, de rest negeert en direct de knop naar de kelder indrukt waardoor er geheid iemand met zijn/haar ijzeren gevaarte komt klem te zitten… Echt…. Bijna iedereen doet dat! En dat haat ik.

    Mijzelf verbijtend zeg ik daar dan heel tactvol en vriendelijk iets van… dat dat toch niet zo attent is ofzo… Man, de blikken die je dan krijgt toegeworpen…Maar we hebben het weer gered. Het V(oer)V(oor)V(ier)V(oor)D(e)H(ele)W(eek) is weer bij elkaar gegaard en als ik met gierende remmen voor mijn huisje stop, gil ik om hulptroepen om de zooi voor de laatste keer op het aanrecht te tillen waar alle waar in de kastjes kan uitrusten… en mamsie ook. nou ja op de bank dan wel weer.
    De rust keert langzaamaan terug in het huis, de bloemen staan toch wel weer gezellig te zijn in hun vaas en de kinders vervolgen hun weg naar het eigenlijke verblijf bij paps. Het suikergehalte is weer opgehoogd en ook zijn ze bevestigd in de overtuiging dat het bij pap toch ook wel gezellig is. Tja…van het weekend was ik zelf echt een zurig mens… Gelukkig zat er bij de hele zut ook een kratje winterbok....

     

    Lees meer...
                    
     
    Jee, wat een nacht. Van inslaapproblemen is totaal geen sprake. Normaal gesproken ben ik een heus slaapkanon Mijn bedje rook heerlijk lonkend want ik had de hele bende gewassen nadat Max.....ehmmm Sam er de vorige avond op gepiest had...Brrrrrr maar eigen schuld want hij kon niet bij de kattenbak komen. Dochterlief, die ik, nu ze de brugpieperleeftijd bereikt heeft eigenlijk mijn bedje uit zo moeten kicken maar niet doe-want-het-is-zo-fijn-iemand-in-bed, lag vredig en rozig te snorren. Sam kreeg nog heel eventjes een kill en attack-aanval. Dat ziet er erg grappig uit want hij bespringt, met die kleine voorpootjes in de lucht, alles wat maar enigszins beweegt. Soms is het een beetje eng want als het licht uit is , springt hij ook op je glinsterende ogen. Midden in de nacht werd ik wakker en voelde  waar die kleine sodemieter kon liggen. Ik schrok me lam! Ik lag bovenop hem. Nou ben ik geen tientonner maar toen ik zijn geplette lijfje bevoelde, bleef ie roerloos liggen. Een stil hompje zwart. Een vlammende paniek schoot door mijn bloedje. Ik wilde al bijna gaan huilen bij het idee dat ik ten tweede male in korte tijd zo´n klein kattengrafje zou moeten gaan graven. Hoe moet ik Pam dit vertellen schoot al door mijn hoofd toen Sam godezijdank toch weer langzaam in beweging kwam. Maar mijn nachtrust was compleet naar de ratsmodee. Uiteindelijk viel ik in slaap en van de schrik kwamen er boze dromen naar boven borrelen: Ik was met Pam op het ijs en we liepen een beetje te geiten en te springen. Het ijs was net dik genoeg om ons te dragen. Ik sprong op een stuk ijs dat scheurde; het water welde in een krachtige golf omhoog en ging kolken, sleurde mij mee de diepte in en trok me onder het ijs. Het was heel vreemd want ik zweefde met een noodgang onder het ijs en ik wist dat mijn laatste uur geslagen had @_@... Ik hoorde Pam nog roepen: "Maaaaaam".....En nog een keer, nu van héél ver,  een schril paniekerig "Mahaaaaaaaaaam"...........
    De intense kilte die mij beving werd vervangen door een stille warmte en ik wist dat ik niet meer kon inademen....
    Zo werd ik vanochtend wakker, brak en badend in het zweet, mijn slaapshirt kletsnat...Wat een draak van een nacht :( Zou dit misschien een waarschuwing zijn dat ik me op enig gebied op glad ijs begeef?
     
                     
    Lees meer...   (4 reacties)
    Mensen zijn soms vuige wezens.... Wist een ieder al van de gore vetmestpraktijken voor een overheerlijk foie grasje: Voor de productie van foie gras krijgen eenden en ganzen via trechters en buizen pneumatisch dwangvoer toegediend. Dit gebeurt meermalen per dag gedurende twee tot drie weken. Zo worden de levers in korte tijd vijf tot tien keer groter dan normaal. Dagelijks wordt ongeveer een kwart van het lichaamsgewicht aan maïsbrij naar binnen gepompt. Hierdoor ontstaat een extreem vette ziekgemaakte lever die in luxe restaurants als delicatesse wordt geserveerd....In Nederland is de productie van foie gras vanwege dierenleed bij wet verboden. Sommige hotelketens hebben dit produkt van de menukaart gehaald.. Behalve bij VAN DER VALK natuurlijk!
     
     
    Nu komt er weer iets anders aan het licht! Sommige mensen zijn gewoon schofterig....Als ze maar geld kunnen maken...Gatverdamme. Ikea kwam in opspraak:  
     
    Zaterdag 12 september 2009 - Meubelconcern IKEA is in opspraak geraakt doordat in dekbedden en kussens veren zijn verwerkt die van levende ganzen zijn geplukt. De Belgische televisie heeft de hand weten te leggen op de pluk-praktijken in Hongarije. Ook China en Polen zou zich schuldig maken aan deze praktijken.

    Het levend plukken van ganzen is wettelijk verboden. De Hongaarse plukkerijen storen zich niet aan deze wetgeving en plukken de ganzen tot vier keer voordat ze geslacht worden. Beelden op You Tube, de Spaanse TV en ook de Belgische televisie zijn naar verluid onder meer in Hongarije opgenomen.
    IKEA heeft de banden met de betreffende plukkerijen verbroken en inmiddels producten uit de schappen gehaald. Het zou gaan om enkele typen dekbedden en kussens.

    Ikea vraagt nu zelf om één of ander keurmerk zodat je weet waar de veren of dons vandaan komen en hoe het verkregen wordt (doorgaans na de slacht).... Dat we dieren nu eenmaal "gebruiken",  daar heb ik niet zo´n moeite mee, maar kom op zeg... het beetje leven dat de dieren hebben, moet gewoon van goede kwaliteit zijn. En als je het (Hongarije) filmpje ziet, kun je dat niet zeggen..... Stel je voor dat men 4 x in je leven, even alle haren  uit je hoofd trekt...
    WALGE-LIJK
     
     
     
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (13 reacties)
     
    Lieve Maxie...
     
    Ik weet dat er oneindig veel dingen belangrijker zijn dan de dood van een kat. Dat het raar is om zo te huilen en dat je de dood van een huisdier erger kan vinden dan de dood van de overbuurvrouw. Maar jij was ook oneindig veel meer voor ons dan de overbuurvrouw. Zij zegt dan zo nu en dan wel vriendelijk goeiendag maar van jou wisten we alles of best veel. Wat je lekkere aaitjes vond, wat je graag at, waar je een pesthekel aan had. We zagen je groeien, spelen en jagen. We zagen je de vijver invallen waar je als een verzopen ratje weer uitvloog. We wreven je droog en je babydons glansde ons weer tegemoet. Als we tegen je spraken, `antwoordde` je terug met een vrolijke mrauwwwwwww itt de andere twee poezen. We zijn stapelgek op je en volgens ons ben je hier bij je verblijf bij ons al een beetje in de poezenhemel. Maar nu helaas echt...en je vraagt je toch af : Waarom??? Waarom zat je aan de voorkant van het huis? Waarom stak je de weg over op het moment dat wij nét thuiskomen van vakantie. Waarom was daar net bouwverkeer? De man die je aanreed moet een fatsoenlijke kerel geweest zijn. Je leefde nog en hij belde de dierenambulance maar toen deze arriveerde was je al dood. Nu lig je in het asiel in de koeling en we kunnen je om 13 uur zien en ophalen. En nee, we leggen je niet op een dierenkerkhof en nee we kopen geen dierengrafmonumentje voor je. De andere katers heb ik altijd in de tuin kunnen begraven omdat deze doorliepen in het bos. Nu zullen we je als een heuse schat begraven op een prachtige plek aan de rand van het bos, vlakbij een uitgestrekt veld.
    Jouw poezenzieltje zal daar in mijn gedachten...op die eeuwige jachtvelden, nog heel wat af jagen en spelen. De andere 7 katers die ik gekend heb zijn heerlijke beesten maar eerlijk is eerlijk...JIJ bent echt de aller-, allerliefste en leukste kat die ik een thuis heb mogen geven. Het was maar voor een jaar, met alleen maar goede herinneringen. We, en in het bijzonder Pam met wie je een nog specialere band had, zullen jou, ook door de vele foto´s, nog heeeeeel lang koesteren. Onze Max, ons schatje......We zijn er lichtelijk kapot van.
    Lees meer...   (50 reacties)
    Je hebt het allemaal weleens hè? Zo´n bui....zo´n grafbui omdat alles wat er maar verkeerd kan gaan ook daadwerkelijk verkeerd gaat. Het begint al met uit bed stappen. Je zwiepert je benen buiten boord en raakt net die mok koffie die je het weekend daarvoor nog zo heerlijk had leeggeslobberd bij een ontbijtje met VK-magazine op bed... Het restje koffiedrap dat eruit floebert, komt natuurlijk niet op een leeg plekje laminaat maar op een paar cd-tjes die je met bloed zweet en tranen had samengesteld voor een lekker muziekavondje...Niks meer mee te beginnen..
     
    Je sleept je naar de badkamer voor een ochtendplas en grijpt naar de wc-rol die naar het schijnt,  alleen JIJ vervangt als ie op is... Terwijl notabene de andere drie huisgenoten wc papier lijken te eten. Je kletst wat ijskoud water in je verkreukelde snoet en je neemt je voor positievere gedachten je brein te laten veroveren maar struikelt over een vieze onderbroek van puberdochter die je naargeestig met het kruis naar boven ligt aan te staren...een misselijkmakend gevoel doet de eerder opgekomen gedachte naar een lkkr geroosterd boterhammetje met 30 plus kaas naar de achtergrond verdwijnen. Een peuk dan maar...om de irritaties met nicotinedamp te verdoven? En koffie....JAAAAAAAA....alleen sterke koffie kan je nog redden!
     
    je leest nog even snel de pc-post door onder het dan toch nog wel gezellige gepruttel van de cafetière. Als je verlangend het bakkie wilt inschenken, stoot je op de valreep de dampende mok om...grrrrrrrrrr. Je weet dat de  afspraak om het tweede bakkie voor dochterlief achter
    te laten onder geen ènkele voorwaarde geschonden mag worden wil je ´s avonds  niet onder een spervuur van pubergejammer komen te liggen...dat betekent dus:  géén kof deze keer...
     
    Na gezoek naar de autosleutel stap ik mopperend en grommend mijn jeepje in, sla het portier met een alle burenwekkende dreun dicht en hoera.... de riem van mijn jack komt vast te zitten. De korte beknelling laat een fijne smeerstreep achter. Ik heb het helemaal gehad, draai, mijn automatische versnellingsbak op de proef stellend, de snelweg op en je raadt nooit waar ik tot overmaat van ramp 15 minuten lang tegenaan zit te staren.....@_@
     
       
    Lees meer...   (6 reacties)
    Vanochtend in alle vroegte schreef ik dit logje.... om vervolgens uren te twijfelen of ik het wel of niet zou plaatsen... Wie zit er te wachten op zo´n zoveelste zeikverhaal dacht ik.... Alles lijkt momenteel ingewikkeld...misschien wel veel ingewikkelder dan ik dat in mijn eigen hoofd maak. Mijn pieken komen veel minder frequent en veel langzamer op gang dan normaal... maar ik moet het gewoon van me afmopperen. Ik heb het even moeilijk...dat mag toch ook weleens? Ik kan niet altijd een dappere doos zijn hoor...Dus...toch maar neergezet...je kunt zelf  gewoon doorzappen natuurlijk...
     
                  Mijn leven voorbij....
     
     
    Ze zat daar maar.........
    Ze moest zoveel doen maar ze zat daar maar…
    Vastgevroren en ophikkend tegen alle barricades die haar gedachten opwierpen
    Onneembare breinbergen boetseerde ze zelf.
    Ze frunnikte verloren aan de velletjes van haar toch al afgekloven nagels
    Een dubbelleven begon ze te leiden
    De standvastige , initiatiefrijke vrolijkerd op het werk
    De sombere, mopperende en vermoeide thuis
     
    Nadat ze de kwaliteit van haar leven in twee jaar tijd alleen maar zag afkalven, kon ze zelfs dat positieve deel welke ze buiten de deur liet zien, niet meer volhouden want ondanks dat ze haar stinkende best deed, begonnen haar vuur, haar financiële reserves  én haar hoop op beter steeds verder en sneller te slinken; het hek leek van de dam.  Daardoor begon ze  rare ideeën in haar overvolle hoofd te ontwikkelen. Haar main goal;  de kinderen een toch zo leuk en veilig mogelijk leven bieden, begon zelfs te vervagen. In plaats daarvan dacht ze steeds frequenter: waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Een donkerte en kilte begonnen bijna onmerkbaar haar hart in te sluipen. Het verwoestende werk dat daar verricht werd maakte het leven een beetje draaglijk houden, steeds zwaarder. De lucht en de lichtheid die zij eerder nog kon aanbrengen door flink te relativeren en… zoals velen adviseerden, vooral toch haar zegeningen te tellen… vloeiden langzaam weg en maakten plaats voor een gejaagd gevoel en een soms bijna wanhopig zoeken hoe ze het tij kon keren.
     
    In plaats van naar echte oplossingen te zoeken, vluchtte ze weg in activiteiten die zoveel tijd en energie kostten dat ze een alibi vormden voor het wegvluchten voor de échte problemen. Maar ook dat is natuurlijk niet voor eeuwig vol te houden. Compleet vast zat ze en die machteloosheid haatte ze intens. Normaal gesproken werd ze dan zo boos dat ze die negatieve energie wel kon omzetten in iets dat toch positief voor allen uitwerkte. Ze gaf zichzelf vaak genoeg een enorme schop onder haar gat en worstelde zich voor de zoveelste keer een weg door de problemen heen. Ook al leek het erop dat als het ene probleem klaar was, het volgende alweer stond te popelen om zich aan te dienen. Ze kon haar boosheid ook dikwijls sussen door zichzelf voor te houden dat het leeuwendeel van de mensen met al die bullshit te maken heeft. Waar waren haar ideeën over een maakbaar leven gebleven? En wat was er met haar eerdere triomfgevoel gebeurd dat ze het ook best allemaal in haar eentje kon?
     
    De teleurstellende conclusie dat je drie grote kinderen kon opvoeden  met een slecht betaald baantje helemaal niet gaat in je eentje, tekende zich steeds duidelijker af. En ondanks dat je vaak naar voren brengt dat dit leven nou niet bepaald zélfgekozen is, krijg je toch steeds weer die shit van je kinderen over je heen omdat er nu eenmaal geen geld meer is voor allerlei leuke dingen  die het leven een beetje comfortabeler en gezelliger maken. Dat is om gek van te worden…die discussies…dan ben je dus “slachtoffertje” aan het spelen. Dat mag ik die flapdrol waarvan de vreugdesspier  na 23 jaar op hol sloeg, natuuuuuurlijk nooit verwijten. En ook niet dat daar bij paps nooit gemopperd wordt, netjes meegeholpen in het huis, op vakantie naar tropische bestemmingen wordt gegaan, niet wordt gevloekt en op tijd naar bed wordt gegaan. Als ik inbreng en zeg dat dat ws komt omdat die man waar ik mij zo vreselijk in vergist heb, alles heeft wat zijn hartje begeert:  Zijn blonde snolletje die hem makkelijker bij zijn zachte kant kan laten komen, motortje, grote bolide voor de deur en een leuk koophuisje vlakbij de straat waar onze kinderen geboren zijn, dan ben ik ”jaloers”…
     
    Dan word ik superverdrietig en begin ik nog te twijfelen aan mezelf ook. Ben ik inderdaad gewoon alleen maar plat “materieel” jaloers? Klopt mijn beeld helemaal niet van de zorgzame en warme persoonlijkheid die ik meen te zijn… Misgun ik het hem en dat blonde vrouwtje die mijn ex zo leuk en begripvol bijstond in een tijd dat hij met zichzelf in de knoop lag? Ben ik zo banaal dat ik hen niet gun wat eerst bij mij hoorde? Betekent dat dat ik niet in staat ben in houden van?
    Dat zij slaapt op de plek waar ik heerlijk lag te knorren,  al zijn, voor vreemden  onzichtbare moedervlekjes streelt, weet dat als je zachtjes je warme adem over de miniscule haartjes op zijn kleine oorschelp blaast hij superopgewonden raakt en zélfs weet dat hij aan zijn linkerzij, ergens onder de ribben op een heel glad plekje, 1 onverklaarbare grote zwarte haar heeft die ik er zo nu en dan voor hem uittrok? Is het gemeen van mij om haar te verwijten dat zij geen greintje notie of respect heeft van wat ik allemaal voor hem en onze kinderen gedaan heb; mijn beste tijd gegeven heb? Dat ik  liefde en begrip van een humorvolle vent moet missen? Is het vals om hartzeer te hebben dat het hen beiden geen reet meer kan schelen dat ik al zes jaar niet fatsoenlijk met de kinderen op vakantie kon gaan en elke dag met geld zitten te tobben…. Ik weet het niet meer….Heel veel mensen beloofden me dat het verdriet om een scheiding in de tijd minder zou worden, het tegendeel lijkt mij eerder waar….De diepte van de leemte die ik voel , lijkt onpeilbaar…Mijn leven lijkt eigenlijk al voorbij…
    Lees meer...   (25 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl